آدم گاهی آنقدر دلش می گیرد که خیال هیچ دیداری حتی خوشحالش نمی کنه. دلش می گیره ازین که اگه قرار به ترب خوری و تلاش پیگیر هم بود الان می باید از ملل پیشرفته ای چون ژاپن هم چندین هزار سال نوری جلوتر می بودیم با اینهمه ثروت که ظاهراً بجای بهبود در امور زندگیمان، بلای جانمان شده و مگسان گرد شیرینی سرزمینمان حالا آنقدر بزرگ شده اند که آدم را یاد گودزیلا می اندازند. دلم می گیرد که سوء مدیریت در جنبه های مختلف زندگیمان باعث شده همه در ارائه نظر و تصمیم سازی صاحب نظر باشیم و فکرش را بکنید تصمیم هایی که از این هردمبیل بی تخصص و بی تجربه صادر می شود چه می شود. همین است که یک بابایی می آید و می خواهد سیستم آموزشی مان را حوزه ای کند و آن یکی می خواهد بزرگترین دغدغه دانشگاههایمان را که همان مختلط بودن است را با استفاده از تکنولوژی های جدید- حتی اگه شده به مدد علم شیمی- حل کند و نشان برتر علمی مملکت را صاحب شود. دلم می گیرد وقتی می بینم یک نفر هم که جویای تحصیل در مقاطع بالای علمیه بعد از یکی دوسال جد و جهد و چشم پوشی از همه نوع تفریحات- البته از نوع تخیلی اش- وقتی نتایج را می بیند با همان ضریب هوشی به هرحال بالای هفتاد درصدش می فهمد که نیمی از مثلاً ده کرسی احراز آن رشته را سهمیه های عزیز ربوده اند، تازه بدی این دریافت این است که هرجور حساب می کند آخرین بازمانده های متولد نشده ی شهدا هم الان باید سنو سالی بیشتر از خودش داشته باشند و بازهم شک می کند که مبادا اصلاً دارند به اسم همین سهمیه سر آن بنده های خدا را هم کلاه می گذارند.

دلم می گیرد که داعیه دار بزرگترین فرهنگ و تاریخ هستیم اما رویمان نمی شود به درافشانی های بی وقفه و بی استناد بزرگانمان حتی گوش بدهیم و غریبه ای از دیار عرب به خودش اجازه می دهد ماهیت پارسی مان را حتی زیر سوال ببرد و کوروش بیچاره تا چفیه بر گردنش نیندازد حق حضور پیدا نمی کند و مجبوریم باور کنیم اینهمه سال تاریخمان پلاس (+)اسلام بوده و آن لشگرکشی ها با اراده مطلق بسیجیان مخلص صورت گرفته و در نتیجه کجای کاریم که مدیون ارواح مظلومی هستیم این زندگی های خوش خوشانمان را که نمی دانستیم و توبه!

دلم می گیرد ... و شاید همه اینها به بهانه اراده ی فولادین و تلاش قابل احترام دوست گرامی مان فرزان باشد که ترک دیار کرده و رفته با همه ی محدودیت های حاضر بجنگد و بازهم ثابت کند که می توان، می شود...

فرزان جان جایت خالی، دلم اما می گیرد که می بینم بجای مملکت خودمان باید بروی آن دورها ... و چرا نباید ما بتوانیم مثل همه انسانها دارای بهترین دانشگاهها و مراکز علمی باشیم و حتی دانشجو پذیری کنیم؟